Η ιστορία της Αλ-ανών

Ελληνόφωνες Ομάδες

Η πρώτη ομάδα Αλ-Ανών στην Ελλάδα, δημιουργήθηκε το 1979 στην Αμερικάνικη Βάση του Ελληνικού. Αφού άλλαξε πολλούς χώρους βρίσκεται τώρα στην οδό Γεωργίου Σταύρου. Αυτή η ομάδα θεωρείται ότι είναι τα Κεντρικά Γραφεία μας.

Το 1992 έγινε η πρώτη ομάδα Θεσσαλονίκης. Σήμερα στεγάζεται στην οδό Παπαρηγοπούλου 7.

Το 2002 μέλη της Γεωργίου Σταύρου, δημιούργησαν την Ομάδα Πειραιά που στεγάζεται από τότε ως σήμερα στο Πνευματικό Κέντρο του Ι.Ν. Ευαγγελίστριας. 

 Η πρώτη ομάδα στην Κέρκυρα, άνοιξε 7/2/2004. Το 2005 άνοιξε η ομάδα Μπραχαμίου και το 2007 η ομάδα Χαλανδρίου. Το 2010 άνοιξε η ομάδα Γλυφάδας και το 2011 του Νέου Κόσμου. Από το 2015 υπάρχει ομάδα στην Κατερίνη, το 2017 άνοιξε ομάδα στη Λάρισα και τα Γρεβενά. Το 2025 δημιουργήθηκε η πρώτη υβριδική συγκεντρωση στην Κάτω Τούμπα Θεσσαλονίκης.

Τα πρώτα μέλη των ελληνόφωνων ομάδων μοιράζονται εμπειρία, δύναμη και ελπίδα:

“Είμαι ο Γιώργος, ευγνώμων μέλος της Αλ-Ανών τριάντα ένα χρόνια. Ήρθα στο πρόγραμμα εξαιτίας ενός μέλους του Α.Α. το οποίο εμπιστευόμουν πολύ. Στην αρχή είχα άρνηση. Όταν μπήκα στην Αλ-Ανών  με συνόδευε ο θυμός και η μνησικακία και πάνω απ’ όλα ένιωθα μεγάλη ντροπή. Σήμερα όλα αυτά έχουν αντιστραφεί. Νιώθω ευγνώμων και ευλογημένος που βρέθηκα σε αυτό το πρόγραμμα. 

Αυτό το μέλος των Α.Α. με βοήθησε να καταλάβω τι συμβαίνει στις ομάδες. Μου είπε τι πρέπει να κάνω, να είμαι πειθαρχημένος, συνεπής και μέσα στο πνεύμα της Αλ-Ανών. Μου είπε να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, με το πρόγραμμα και να μην βάζω ποτέ τον εαυτό μου πάνω από την ομάδα. Θα στηρίζεις όσο μπορείς τους νεοφερμένους παρότι είσαι καινούργιος. Επίσης ότι το πρόγραμμα δεν προτείνει συναισθηματικές και επαγγελματικές συναλλαγές. Πάνω απ’ όλα να είμαι ο εαυτός μου όσο μπορώ.

Δύσκολα να τα κάνω, αλλά τα τήρησα όλα επειδή το εμπιστευόμουν. Προσπαθούσα να είμαι ο εαυτός μου, να δουλεύω το πρόγραμμα. Επέλεξα να το κάνω και ήταν ό,τι καλύτερο έχω κάνει για μένα. Άλλαξε η σχέση με τον εαυτό μου. Το τώρα δεν έχει καμία σχέση με το τότε. Ξέρω τι θέλω και τι μου συμβαίνει. Βρήκα θεό. Όλα δεν έγιναν επειδή έτσι μου ήρθε, έγιναν επειδή δούλεψα τα Βήματα. Τα δούλεψα με τον τρόπο που προτείνει η Αλ-Ανών. Τα πρώτα μου χρόνια στην Αλ-Ανών μιλούσαμε μόνο για τον αλκοολικό. Κανείς δεν μιλούσε για τα δικά του προβλήματα. Αυτό δεν μου άρεσε, αλλά  δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική. 

Σκέφτηκα αν δουλέψω εγώ το πρόγραμμα, μπορεί να ξεκινήσει από μένα. Μου είχε πει ο Υποστηρικτής μου να μιλάω μόνο για μένα, να μιλάω για τα συναισθήματα μου, πως περνάω τη μέρα μου, πως είναι η ζωή μου. Με κοιτούσαν περίεργα τα μέλη τότε, σιγά- σιγά όμως αυτό άρχιζε να αλλάζει. Μου είχε πει η Υποστηρίκτριά μου αν πάω μόνο στην ομάδα θα μείνω στάσιμος. Αν δεν δουλέψω το πρόγραμμα δεν θα αναρρώσω. Ήθελα την ανάρρωση και ήμουν ο πρώτος στην Ελλάδα που ξεκίνησε τα Βήματα. Τα έγραψα με Υποστηρικτή και ερωτήσεις όπως προτείνει η Αλ-Ανών παρόλο που τότε δεν υπήρχαν τα έντυπα που υπάρχουν τώρα. Υπήρχαν μόνο τα έντυπα τα φυλλάδια των Ανωνύμων Ομάδων, των Ναρκομανών και των οικογενειών τους.

Στην πορεία άρχισαν και άλλα μέλη να γράφουν. Τα προβλήματα ήταν πάρα πολλά επειδή στεγαζόμασταν σε ένα ξενοδοχείο της Αθήνας. Παρότι μας είχε παραχωρηθεί χώρος, μπαίνω-έβγαιναν εξωτερικά άτομα σε αυτόν τον χώρο, με αποτέλεσμα τα μέλη να φοβούνται να έρθουν στην ομάδα μήπως τους αναγνωρίσουν. Η Αλ-Ανών ήταν έτοιμη να κλείσει, αφού ήμασταν η μοναδική ομάδα στην Ελλάδα. Μίλησα με την Υποστηρίκτρια μου και μου πρότεινε να προτείνω στην ομάδα να νοικιάσουμε χώρο. Το συζήτησα με τα μέλη και το δέχθηκαν. Παρόλα αυτά υπήρξαν μέλη που ήθελαν να ελέγξουν την κατάσταση και δημιουργούσαν προβλήματα. Στο τέλος πήγαμε στην Ζήνωνος στην Αθήνα. Από εκεί και πέρα τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Ήμουν ο πρώτος που βγήκα στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση και μίλησα με το πνεύμα της  Αλ-Ανών. Μετά την εμφάνισή μου στην κρατική τηλεόραση ήρθαν στην ομάδα πολλά μέλη. 

Στήριξα τη δημιουργία ομάδας στον Πειραιά και αργότερα άρχισαν να ανοίγουν και άλλες ομάδες. Ήμουν ενεργό μέλος και συνέβαλα στην εξέλιξη της Αλ-Ανών. Κάποιος μπορεί να θεωρήσει ότι μιλάω με εγωκεντρισμό, αλλά εγώ μιλάω για το πώς ήμασταν και πώς είμαστε. Αγκάθι στην εξέλιξη είναι η κυριαρχία, που υπήρχε και υπάρχει. Η Αλ-Ανών προτείνει ελευθερία, όχι τον έλεγχο. Η έλλειψη ελέγχου αφορά τον αλκοολικό και όλους τους Τα πρώτα μας Παγκόσμια Συνέδρια τα διοργάνωναν οι Αλκοολικοί Ανώνυμοι. Κάποια στιγμή, τρία τέσσερα μέλη αποφασίσαμε να διοργανώσουμε εμείς το Παγκόσμιο Συνέδριο. Με την εμπειρία γίναμε καλύτεροι. Σιγά-σιγά οι ομάδες άρχισαν να λειτουργούν με Υποστηρικτές και Βήματα. Η Αλ-Ανών για μένα είναι ένα σχολείο. Μου έμαθε πολλά, το μόνο που μου ζητάει να αποδεχτώ τον εαυτό μου και να τον φροντίσω. Αυτό αν και απλό, με δυσκολεύει πολλές φορές. Γιατί υπερισχύει το εγώ. Στις ομάδες πρέπει να μπαίνει το εγώ κάτω από το καλό της ομάδας. Αν έχεις επηρεαστεί από το ποτό κάποιου άλλου δεν υπάρχει καλύτερο πρόγραμμα από την Αλ-Ανών. Η ομάδα μου έμαθε να φροντίζω τον εαυτό μου και τους άλλους, γιατί, εγώ παλιά φρόντιζα μόνο τους άλλους. Είμαι ευγνώμων στο Θεό που γνώρισα το πρόγραμμα. Είμαι τριάντα ένα χρόνια και θα είμαι μέχρι να πεθάνω. Τα λογικά μου είναι στη θέση τους και συνεχίζω να παίρνω και να δίνω βοήθεια. Αν αυτό που παίρνω δεν το δίνω, ξέρω ότι θα το χάσω στο τέλος και για αυτό πρέπει να το δίνω χωρίς ανταλλάγματα.” 

Γιώργος – ενεργό μέλος της Αλ-Ανών Ελλάδας και από τα πρώτα μέλη της Αλ-Ανών Ελλάδας.


“Είμαι  η Αγάπη, τόσο ευγνώμων μέλος της Αλ-ανών,  αυτής της παγκόσμιας αδελφότητας, της παγκόσμιας οικογένειας στην οποία ανήκω. Έμαθα για την Αλ-ανών σε μια ανοιχτή συγκέντρωση των Α.Α. Είχα εγκαταλείψει το σπίτι και τον αλκοολικό σύζυγό μου έχοντας κάνει τα πάντα στην προσπάθεια μου να τον κάνω να σταματήσει να πίνει. Δε γνώριζα ότι ο αλκοολισμός είναι αρρώστια, δεν γνώριζα ότι είναι ένα θεριό και πως τολμάω ν’ αναμετρηθώ με το θεριό, ούτε πόση μεγάλη δύναμη είχε πάνω στον αλκοολικό. Όταν αποφάσισα να τον αφήσω, ήταν η στιγμή του δικού μου πάτου έχοντας φέρει στον κόσμο ένα μωρό και νιώθοντας μεγάλη ενοχή για το πως θα μεγαλώσει μ’ έναν πατέρα που πίνει μιας κι ο άντρας μου αντί να σταματήσει να πίνει όπως πίστευα εγώ ότι θα κάνει με τον ερχομό ενός μωρού στη ζωή μας, εκείνος εξαφανιζόταν από το σπίτι κι άρχισε πια να πίνει από το πρωί.

‘Εφυγα λοιπόν τότε, χαμένη αλλά αποφασισμένη πως δε θα συνεχίσω αυτή τη ζωή, με ενοχές για το μωρό που έφερα στον κόσμο, με αγωνία, φόβο, χωρίς ηρεμία και χαρά. Αυτό που είπα στον αλκοολικό ήταν πως θα γυρίσω στο σπίτι με το μωρό μας μόνο εάν κάνει κάτι για τον αλκοολισμό του. Λίγες μέρες μετά αναζήτησε το Α.Α. και στην πρώτη ανοιχτή συγκέντρωση των Α.Α. μου ζήτησε να παρευρεθώ για να δω κι εγώ τι ήταν αυτό που τον βοήθησε να σταματήσει να πίνει. Εκεί ήταν το μέλος της Αλ-ανών, σύζυγος αλκοολικού σε ανάρρωση, που μου μίλησε για την αδελφότητα της Αλ-ανών και πως εκεί θα έβρισκα τη βοήθεια που χρειαζόμουν είτε επέστρεφα στον αλκοολικό είτε όχι.

Σήμερα ξέρω πως αυτό ήταν το σχέδιο του Θεού για μένα. Σήμερα ξέρω πως δε θα μπορούσα να παντρευτώ κάποιον άλλο, με τον τρόπο που είχα μεγαλώσει, με τον τρόπο που μου δόθηκε η αξία και το νόημα της ζωής για μένα. Τα τραύματα και οι πληγές από την πατρική μου οικογένεια καθόρισαν τη συμπεριφορά μου και τις επιλογές μου. Έτσι  με οδήγησαν εκεί όπου θα μου δινόταν η ευκαιρία να τα αντικρύσω κατάματα, να συνειδητοποιήσω, ότι πολύ πριν εμφανιστεί ο αλκοολικός της ζωής μου εγώ είχα τις δικές μου  ανοιχτές πληγές οι οποίες απλώς μάτωναν από τις συνέπειες του αλκοολισμού.

Η μαμά μου μου έμαθε τον φόβο και την ανησυχία, πως το να τσακώνομαι είναι κακό, πως καλό και ηθικό είναι να σκύβω το κεφάλι, να υπομένω, να μη διεκδικώ, να με κακοποιούν κι εγω να μένω, πως τα καλά πράγματα δεν είναι για μένα, πως εγώ δεν αξίζω αγάπη, αποδοχή, αγκαλιά, σεβασμό. Για μένα ήταν μόνο το καθήκον, τα “πρέπει”, οι ευθύνες, το νοικοκυριό για να βλέπουν οι άλλοι πόσο καλά τα καταφέρνω αλλά πάλι, δεν άξιζα. Εγώ δεν υπήρχα!!!

Ο μπαμπάς μου δεν έπινε κάθε μέρα αλλά κάποια πολύ δυνατά του μεθύσια τραυμάτισαν την παιδική μου ψυχή. Αυτά τα τραύματα πίστεψα ότι θα γιατρέψω όταν συνάντησα τον αλκοολικό μου σύντροφο, γι΄ αυτό και δεν έφυγα, αν και ήρθε μεθυσμένος στο δεύτερο μόλις ραντεβού μας. Νόμιζα ότι μπορούσα να τον αλλάξω. Είχα αναπτύξει έναν υπέρμετρο εγωισμό τον οποίο δεν αναγνώριζα καν – προκειμένου να κρύψω τους φόβους και την ανεπάρκεια που ένιωθα –  που μ’ έπειθε, πως όλα μπορώ όλα να τα καταφέρω. Ακόμη και να κάνω τον αλκοολικό να σταματήσει να πίνει.

Επειδή λοιπόν ο Θεός της δικής μου κατανόησης είχε τα καλύτερα σχέδια για μένα ώστε να με πάρει από το σκοτάδι και να με βγάλει στο φως μαζί με τον αλκοολικό έστειλε και την Αλ-ανών στη ζωή μου. Από την πρώτη συγκέντρωση κατάλαβα ότι ανήκω, ότι θα μείνω στην Αλ-ανών για να βρω εμένα. Έγινε το σπίτι μου γιατί σπίτι μου είναι εκεί όπου με δέχονται όπως κι αν είμαι, όσο χάλια κι αν νομίζω ότι είμαι. Έκανα ότι μου πρότειναν, ήμουν πρόθυμη να κάνω τα πάντα αρκεί να νιώσω πως με αγαπούν και με στηρίζουν. Και τα δύο μου δόθηκαν απλόχερα. Συμμετείχα στις συγκεντρώσεις ακόμη κι αν μετακόμισα εκτός της πόλης που ήταν η ομάδα μου, βρήκα υποστηρίκτρια, έκανα τα βήματα και γνώρισα ποιά πραγματικά είμαι. Αντιλήφθηκα πόσες διαστρεβλωμένες πεποιθήσεις είχα για την αγάπη την αξιοπρέπεια, την ειλικρίνεια. Ποιά από τα χαρακτηριστικά που ανακάλυψα θα έπρεπε να αφήσω πίσω γιατί μου δυσκολεύουν τη ζωή και ποια να τα βελτιώσω γιατί μου κάνουν καλό. Η Αλ-ανών μου έμαθε να σέβομαι τη διαφορετικότητα, να έχω ανοιχτό μυαλό και ανοιχτά αυτιά κι αυτό με βοήθησε ν ‘ανοίξει η αγκαλιά μου, όχι μόνο για τους αγαπημένους μου αλλά για όλα τα πλάσματα του Θεού. Μου έμαθε πως δεν μπορώ να ελέγχω κανέναν, πως δε μπορώ ν’αλλάξω κανέναν εκτός από τον εαυτό μου, πως δεν υπάρχει σωστό ή λάθος, καλό ή κακό αλλά η ματιά μου είναι που τα ερμηνεύει έτσι. Μου έμαθε να κάνω υπομονή, να διακρίνω τι είναι αυτό που μπορώ να αλλάξω και τι όχι, να αναλάβω πλήρως την ευθύνη του εαυτού μου και να μη περιμένω από κανέναν να κάνει αυτό που μπορώ να κάνω εγώ για μένα. Μου έμαθε να εμπιστεύομαι τη ροή της ζωής και να βλέπω το καλό πίσω από κάθε κατάσταση. Αυτό έκανα λοιπόν όταν ο καρκίνος μου χτύπησε την πόρτα και μέχρι στιγμής μπορώ με σιγουριά να πω, πως και αυτό ήταν ένα δώρο για μένα. Η Αλ-ανών μου άλλαξε τη ζωή. Το μεγαλύτερο δώρο που μου έκανε είναι πως έβαλε στη ζωή μου το Θεό της δικής μου κατανόησης. Τώρα δεν είμαι πια μόνη.

Είμαστε από τότε μαζί με τον άντρα μου δουλεύοντας ο κάθε ένας το δικό του προγραμμα. Αποκτήσαμε έναν ακόμη γιο και τώρα πια είναι και οι δύο υπέροχα παλληκάρια. 

Σήμερα εξαιτίας της Αλ-ανών ευχαριστώ και τους δύο μου γονείς γιατί έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν. Μου έδωσαν αυτό που είχαν. Εκείνοι ήταν πιθανόν περισσότερο πονεμένοι από μένα και δεν είχαν ούτε την Αλ-ανών ούτε Θεό για να παρηγορηθούν. Δε κληρονόμησα μόνο πληγές από αυτούς αλλά επίσης να είμαι εργατική, έντιμη, συνεπής, αφοσιωμένη να είμαι καλή φίλη ν’ αγαπώ την οικογένεια να βοηθώ τους ανθρώπους. Μέσω της Αλανών καταφέραμε να κουβεντιάσουμε ανοιχτά με τον πατέρα μου πριν πεθάνει και αυτό ήταν ανακουφιστικό για μένα. Το ίδιο συμβαίνει και με τη μητέρα μου.

Ευχαριστώ την Αλ-ανών και τον Θεό γι’ αυτό που είμαι σήμερα, για την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό που κέρδισα, τις σχέσεις και τους ανθρώπους που απολαμβάνω και για τη γεμάτη πληρότητα και χαρά ζωή που μου χαρίζεται για μια μέρα κάθε φορά.“

Αγγλόφωνες Ομάδες Ελλάδας

Athens

The first Al-Anon English meetings in Greece were held in 1977, in a room on Zalogou street, near Platia Kaniggos, before they moved to the American Military Air Base at Ellinikon. Before the base closed, the meeting moved to the sweet shop ‘ZONARS’ near the Attica shop on Panepistimiou Street. Around 1989-1990, the meeting moved to Omirou street, next to the German Language School, and then in 2000, to Neos Kosmos, Kasomouli 19 ‘Center for the Elderly’. Currently, the meetings, are held in Athens Central, at the Greek Al-Anon room (George Stavrou).

Corfu

The English speaking group was registered by Jane on 3/1/2011. The group was registered as Easy Does It. The registered address is XEN 10 Them. Kotardou Street, Corfu. The group has not moved from these premises since it’s inception.


An oldtimer  shares her experience, strength and hope

“If I was asked to describe myself ‘before’ the program I would have said that I was a bitter, hostile, lonely, self-destructive and a frightened work-acholic.

My brother is my qualifier. It was through him that I ‘qualified’ for the program. From the beginning though, I knew that I was the one in need of help. I had been acting out compulsively and self destructively since my adolescence. Although I was quite successful at my job, I always felt ‘less than’. I smoked a lot, shopped compulsively, made disastrous choices in relationships, had difficulty maintaining relationships, had had eating disorders in my youth which continued up until my 30’s and was promiscuous from time to time. I was a mess!

A friend told me about the program. She and another friend had started the group in Corfu 17 years ago.  At that time though, what she told me, made no sense.

I needed time to register, to come to terms with myself, to admit to myself, that I was not managing my life in a useful and satisfying way and that perhaps, the program could help me.   I had the good fortune of attending a group with people who were committed to their recovery. They were my role models. They worked their program diligently and respectfully. Τhey told me to keep coming back. I learnt to listen to others and not to interrupt them. I was given space and respect to grow at my own pace and to develop a relationship with the God of my understanding.

I absorbed myself in the program. I have had three sponsors and am grateful to all of them. I started attended Greek meetings in addition to my English speaking one. My Al Anon family grew, and I grew. I could share my fears, experience strength and hope and know that whatever I said in a meeting would be held in confidence.

Tradition Two has helped me to ask for guidance from my Higher Power, rather than making everyone I come into contact with my main focus and priority. My sponsor suggested that I make a gratitude list daily and mail it to her, if I want to. This has helped me tremendously to evaluate how much I have to be thankful for, rather than focusing on what I feel that I lack.  Doing service is also an important part of my recovery. It helps me to see myself more realistically and to become more compassionate to others.

I am aware that the program is necessary for my spiritual, physical and emotional well- being. I know that I need to keep on coming back. I realize that although I am flawed, I am a worthwhile human being. By trying to be honest and live the program one day at a time, my life has become much richer and I am more content.”

Διαδικτυακές Συγκεντρώσεις

Ελληνόφωνες

Η πρώτη διαδικτυακή ομάδα Αλ-Ανών άνοιξε το 2012 και λειτουργεί ως σήμερα, είναι η “Μαζί Μπορούμε”

‘Αλλες διαδικτυακές ομάδες είναι της Γεωργίου Σταύρου, του Πειραιά και η Βορείου Ελλάδος “Υπάρχει Ελπίδα”.

Αγγλόφωνες

Η αγγλόφωνη ομάδα της Θεσσαλονίκης άνοιξε την 25η Μαρτίου του 2020.